Als ik op je afstem, kunnen levenservaringen van alle tijden zich aandienen, waarmee gewerkt wil worden. Die door jou aan te laten kijken, maakt dat die ervaringen losgelaten kunnen worden om plaats te maken voor wat je wel wilt in je leven.

 

Zelfs als je denkt dat het niet meer goed komt. Je dingen gedaan en gedacht hebt, waarvoor je jezelf niet kunt vergeven. Of andersom, die jou zijn overkomen. Je vast zit in je verhalen hierover, die je herhaalt aan iedereen die het maar horen wil. Op zoek naar bijval, gelijk, een excuus van de ander of closure. Wat trouwens niemand je kan geven, behalve jijzelf om je vrij te maken. 

En als je eenmaal vrij bent, kun je alles bereiken als het gaat over persoonlijke en professionele groei door een diepere verbinding met jezelf. Dat is je bestemming, je geboorterecht. Of dacht je echt dat je bestemd bent om te lijden aan dit leven, in deze vorm, in deze tijd?