Mobilitis: verbind je opnieuw

Bijgewerkt op: 10 mrt.

https://m.facebook.com/groups/333278068068581/permalink/794159385313778/


Lief mens, hoe meer je vlucht in de mobiele droomwereld, hoe verder je van jezelf verwijderd raakt.

Ik zie stellen aan tafel in een restaurant in gesprek met hun mobiel. Geen oog voor elkaar. Terwijl het moment wat je samen had kunnen delen in liefde en geluk nooit meer terug komt. Het is voorbij.

Moeders die hun kinderen uit wandelen nemen en alleen maar oog hebben voor hun mobiel. Niet meekrijgen waar hun kind naar kijkt en wijst. En dat terwijl een kind bestaat door de gratie van de visuele erkenning van ouders, dat hun bestaansrecht bevestigt.

Vaders die tijdens het eten nog even de digitale vergadering afronden. Of die ene voetbalwedstrijd willen bekijken. En iedereen aan tafel stil moet zijn.

Kinderen, die in gevoel, gedachten en handelen als vreemd ervaren worden. Omdat ze hun concepten uit de programma's halen, die hun mobiel hen biedt. Kinderen, waarvan het merendeel een brilletje draagt, omdat door die regelmatige geknakte nekjes om naar hun schermpje te kijken meridianen worden geblokkeerd en zenuwen worden afgekneld. Kinderen, die psychiatrische onderzoeken krijgen waar altijd een label uitkomt, behalve dat van de mobili-itis binnen het gezin.


Momenten van diepe verbinding, je essentie delen. Verloren voor altijd.